دو بال برای پرواز

بسم الله الرحمن الرحیم

دو بال برای پرواز

در زندگی هر انسانی دو حالت وجود دارد، یکی از این دوناامید بودن و دیگری امیدوار بودن است که اگر انسان در هر کدام از این دو افراط وتفریط کند شکست خواهد خورد.

باید گفت همیشه برای رسیدن به مقاصد به دو نیرو نیاز داریم:یکی نیروی محرک و دیگری نیروی بازدارنده می باشد؛ انسان به وسیلۀ نیروی محرّک حرکترا آغاز می کند و هر مقداری که این نیرو قوی تر باشد سرعت نیز بیشتر خواهد بود؛ولی ضرورت وجود نیروی بازدارنده آن است که انسان بتواند در خطرات خصوصاً در راههای پرخطر تعادل خود را حفظ کند.

تمام انسان ها برای قرب به سوی خدا و کمال آفریده شده اند وتمام انگیزه ها در بیرون و درون وجود انسان از طریق انبیاء و اولیاء آمده شده است.در مقابل وسوسه های شیطانی و هوای نفس دائماً انسان را به خود مشغول می سازد تا اورا منحرف ساخته و به پرتگاه بکشاند. پس وجود نیروی بازدارنده در انسان برایجلوگیری و پیشگیری از این خطرات می باشد.

از این رو، مسئلۀ رجا و خوف در وجود انسان به عنوان دو بالبرای پرواز کردن انسان به سوی سعادت بی پایان قرار داده شده است که نباید هیچ کداماز این دو بر دیگری برتری داشته باشد، چون اگر خوف زیاد شود انسان به طرف ناامیدیخواهد رفت و شخص ناامید به گناهان گرفتار می شود در مقابل اگر امید و رجا زیاد شودشخص نسبت به انجام گناهان بی تفاوت خواهد شد.

منبع:

1.کتاب پیام امام امیرالمؤمنین(ع)،ج12،ص533.