وطن و غربت

بسم الله الرحمن الرحیم

وطن و غربت

تمام انسان هایی که خداوند خلق کرده است یک جور نیستند وهمه در یک منطقه ساکن نمی باشند بلکه برخی سفید پوست و برخی سیاه پوست و با رنگهای مختلف پوست در جاهای مختلف دنیا زندگی می کنند حال برخی از این افراد ثروتمندو پولدار بوده و برخی فقیر و نیازمند هستند اگر چه در وطن خودشان باشند.

امام علی(علیه السلام) می فرمایند:( الغِنَی فِی الغُربَۀِ وَطَنٌ؛ وَ الفَقرُ فِی الوَطَنِ غُربَۀٌ؛ بی نیازی در غربت وطن است ونیازمندی در وطن غربت).¹

باید گفت که همانجایی که انسان در آنجا متولد می شود وطن نام دارد و او در آنجا آشنایان و بستگانزیادی دارد و در مقابل غربت همان جایی می باشد که شخص نه آشنایی دارد و نه دوستخوبی دارد و نه یاری کننده ای دارد که کمکش کند.

با این حال شخصثروتمند و غنی به هر کجا که سفر کند همین ثروتش موجب می شود که همه احترامش کننداگر چه در وطن خودش نباشد؛ امّا افراد نیازمند و فقیر حتّی در وطن خودشان به علتفقر و نیازمند بودن بستگان و دوستان را از دست داده و غالباً به صورت انسانیفراموش شده خواهند شد.

از این رو، باید انسان های مؤمن تلاش و کوشش کنند که بینیاز شوند و در صورت بی نیاز شدن با ثروت و اموالشان به نیازمندان و فقرا کمک کردهو موجب آسایش آنها بشوند.

منابع:

1.مصادرنهج البلاغه،ج4،ص50.

2.کتاب پیام امام امیرالمؤمنین(ع)،ج12،ص353.