خالص ترین سخاوت

بسم الله الرحمن الرحیم

خالص ترین سخاوت

انسان در زندگی خویش کاملاً نمی تواند بی نیاز بوده و هیچگونه نیازی به هم نوعان خود نداشته باشد بلکه در برخی موارد او به دیگران نیازدارد یا دیگران به او نیازمند هستند، حال انسان باید زمانی که دانست کسی چیزی یامالی نیاز دارد، اگر قبل از درخواستش بهاو داد می توان گفت که این شخص دارای صفت سخاوت است که مراد از سخاوت حالتی درونیاست که سبب می شود انسان بخشی از مالش را به نیازمندان و مستحقان بدون عوض گرفتنببخشد.

از این باب امام علی(علیه السلام)می فرمایند: ( السَّخَاءُمَا کَانَ ابتِدَاءً ، فَأَمَّا مَا کَانَ عَن مَسأَلَۀٍ فَحَیَاءٌ وَ تَذَمُّمٌ؛ سخاوت آن است که ابتدایی و بدون درخواست باشد؛اما آنچه در برابر تقاضا داده می شود یا از روی حیاست و یا برای فرار از مذمّت).¹

باید گفت شخصی که از دیگری درخواستی کرد و از آبرویش بهطریق درخواست کردن مایه گذاشت، در این حال اگر دیگری چیزی به او داد در واقعیت عوضآبروی او می باشد و نمی توان به آن سخاوت گفت و یا اینکه اگر انسان از کسیدرخواستی کند و او بخاطر رودربایستی مالی را ببخشد، این کار را هم به آسانی نمیتوان سخاوت و بخشش واقعی گفت چون اگر آن شخص کمک نمی کرد شاید همان درخواست کنندهو یا مردم آگاه از این درخواست او را مذمّت می کردند.

از این رو بخشش وسخاوت حقیقی و واقعی آن است که انسان بعد از آگاه شدن بر نیازمندی افراد آبرومند،به صورت پنهانی و بدون درخواستشان مشکلشانرا حلّ کند.

منابع:

1.مصادرنهج البلاغه،ج4،ص49.

2.کتاب پیام امام امیرالمؤمنین(ع)،ج12،ص339.