طلب کردن از نااهلان

بسم الله الرحمن الرحیم

طلب کردن از نااهلان

زندگی کردن در جامعۀ انسانی به گونه ای است که هیچ کس نمیتواند به طور کامل بی نیاز از دیگران بوده و به کسی نیاز نداشته باشد بلکه تمامانسان ها در زندگی اجتماعی و فردی خودشان به همدیگر نیازمند می باشند و علّت اصلی زندگیاجتماعی بشر همین کمک به یکدیگر و برطرف کردن نیازهای یکدیگر است، چون هر انسانیبه تنهایی نمی تواند همۀ نیازهایش را برطرف کند امّا با وجود کمک دیگران توان غلبهبر گرفتاری ها را پیدا می کند.

باید گفت افرادی که انسان حاجتش را از آنها طلب می کند دودسته می باشند: دستۀ اول(اهل) نام دارد و دستۀ دوم(نااهلان) هستند؛ اهل به کسانیمی گویند که با سخاوت و انسان دوست باشند و نا اهل کسانی هستند که منّت گذار وبخیل و تنگ نظر می باشند.

امام علی(علیه السلام)می فرمایند:( فَوتُ الحَاجَۀِأَهوَنُ مِن طَلَبِهَا اِلَی غَیرِ أَهلِهَا؛ ازدست رفتن حاجت بهتر از طلب کردن آن از نااهلان است).¹

این نکته روشن است که انسان با طلب حاجت و نیاز از نااهلانخود را خوار و حقیر می کند و احتمال دارد که آن شخص نااهل بخاطر بخیل بودن چیزیندهد و اگر هم چیزی به انسان بدهد و نیازش را برطرف کند امکان دارد تا مدّت هامنّت گذاری کند.

از این رو، برای انسان بهتر این است که تا می تواند قناعت پیشهکند و حفظ شخصیّت کند و از دست رفتن حاجتش را تحمّل کند و دست نیاز و حاجت به سویاین گونه افراد بخیل دراز نکند.

منابع:

1.مصادرنهج البلاغه،ج4،ص53و54.

2.کتاب پیام امام امیرالمؤمنین(ع)،ج12،ص397.