فرسوده شدن

بسم الله الرحمن الرحیم

فرسوده شدن

انسان وقتی در تاریخ گذشتگان نظری می افکند می بیند تمامانسان هایی که روزی زنده بوده اند امروز دیگری اثری از آنها وجود ندارد و همۀ آنهابا تمام تلخی ها و خوشی ها از این دنیا کوچ کرده اند و پای در جهان دیگری گذاشتهاند.

از جملۀ واضحاتی که اکثر مردم به آن اهمیتی نمی دهند گذشتروزهاست، گذشت روزها بدن را فرسوده و کهنه می کند؛ هر روز و هر ساعت وهر ثانیه ایکه از عمر انسان می رود بخشی از نیروها و قوای او از بین می رود مانند کفشی که براثر پوشیدن آن و گذشت زمان پوسیده و کهنه می شود.

باید گفت که انسان در غالب موارد از گذشت زمان و عمر عبرتنمی گیرد و هر چه سنش بالاتر می رود حریص تر می شود که این حریص شدن در بزرگسالانو افراد پیر بیشتر از جوانان می باشد چون شخص هر چه قدر مرگ را نزدیگتر به خود میبیند این احساس را می کند که وقت کمتری برای رسیدن به آرزوها دارد برعکس افرادجوان که فکر می کنند وقتشان برای رسیدن به آرزوها زیاد است.

بنابراین باید انسان تمام تلاشش این باشد در برابر چیزی کهاز دستش می رود چیز دیگری بدست آورد تا به خسران و ضرر دنیوی و اخروی گرفتار نشود.

منبع:

1.کتاب پیام امام امیرالمؤمنین(ع)،ج12،ص429.