دل های وحشی

بسم الله الرحمن الرحیم

دل های وحشی

انسان اگر بخواهد در زندگی خویش با هیچ کس رابطه نداشتهباشد و تنهایی زندگی کند غالباً با مشکلاتی روبه رو می شود چون انسان ذاتاً روحاجتماعی دارد و به تنهایی نمی تواند زندگی کند و بسیاری از موفقیت های انسان درسایۀ همان روح اجتماعی می باشد.

امام علی(علیه السلام) می فرمایند: (قُلُوبُ الرِّجَالِوَحشِیَّۀٌ، فَمَن تَأَلَّفَهَا أَقبَلَت عَلَیهِ، دل های انسان ها وحشی ورمنده است هر کس با آنها انس گیرد رو به سوی او می کنند).¹

باید گفت که انسان در حیات خویش نسبت به افرادی که آنها رانمی شناسد به گونه ای احساس بیگانه بودن می کند؛ امّا در صورتی که همان طرف مقابلبه او نیکی کند و از روی محبّت به او احترام بگذارد در مقابل او رام خواهد شد.مثلاً همین نکته برای اشخاصی که به شهر یا به محلّۀ جدیدی می روند و در آنجا ساکنمی شوند کاملاً روشن می شود این شخص از غالب همسایگان نزدیک خودش فاصله می گیردامّا همین که چند باربه هم سلام می کنند و به دیدارش بروند رابطۀ آنها بسیار محکممی شود.

از این رو، باید بهاین نکته مهم توجّه داشت که انسان نباید با هر فردی به سرعت الفت گرفته و دوست شودو هر فرد ناشناخته ای دوست شود چون الفت گرفتن نیاز به مقدمات دارد همان طوری کهدشمنی هم مقدماتی می خواهد.

منابع:

1.مصادرنهج البلاغه،ج4،ص48.

2.کتاب پیام امام امیرالمؤمنین(ع)،ج12،ص325.